Adios Antigua

Gisteren weer een heerlijke dag in Antigua doorgebracht. In de ochtend zijn we naar Cerro Cruz geklommen. Zoals de naam al doet vermoeden staat er op deze heuvel een groot kruis. Vanaf boven hadden we een mooi uitzicht over Antigua en de omliggende bergen / vulkanen. Vulcano Fuego heeft regelmatig kleine uitbarstingen, waar wij getuige van mochten zijn. Uiteraard vastgelegd op foto en filmpje.

Vervolgens eindelijk naar het Choco Museo, waar Theo al 2 dagen naar uit keek. Museo bleek een heel groot woord. We kwamen in een hal met toeristische winkeltjes en een kamer achterin waar aan de hand van borden en attributen uitleg werd gegeven over het maken van chocola.
De rest va de middag hebben we in de tuin van ons hotel genoten van de zon, met een drankje en een spelletje. Omdat we een nacht bijgeboekt hadden, moesten we verhuizen naar een andere kamer. De mooiste die ze hebben. Wat een straf… 😊.

Vandaag reisden we door naar Lago Atitlan. Een groot meer waar 12 plaatsjes omheen liggen, waarvan een deel alleen maar of het gemakkelijkst over het water te bereiken is.
Eerst met een shuttlebusje van Antigua naar Panajachel. Voor hij het laatste hotel aan ging doen, raakte de chauffeur ietwat in paniek. Hij had 1 persoon teveel in zijn busje. Het kostte hem een half uurtje en heel veel vragen aan de inzittenden voor hij er achter was waar de fout zat. Zijn collega/baas die hij herhaaldelijk aan de telefoon had, zag het probleem niet zo. Dus toch de twee laatste gasten opgehaald en 1 persoon voorin er bij. Paste prima. De tocht door de bergen met veel haarspeldbochten nam de nodige tijd in beslag en bood ons onderweg een aardig beeld van Guatemala. Prachtige natuur, niet zo prachtige steden, veel zwerfhonden die ook over de grote wegen dwalen. Op een punt leek het of we er een geraakt hadden. Collectieve afschuw door het busje, maar het beestje liep gelukkig gewoon verder.
In Panajachel (hippiestad) stopte de bus bij de haven waarvandaan je naar de andere dorpen kunt varen. Voor je het weet heb je een deal met een mannetje en ren je achter hem en je koffer aan naar een boot. Wij waren de laatsten die op het bootje naar San Pedro pasten. D.w.z. Er op springen, je laten vallen op de laatste twee zitplaatsen, helemaal voorin en vroemmmm….. Hadden wij ons een idyllisch tochtje in een rustig van dorp naar dorp kabbelend bootje voorgesteld, niets was minder waar. Snelheid was het devies, hetgeen betekende dat het bootje over het water sprong en wij de lucht in vlogen om weer op het bankje te landen. Dit ontlokte mij menige kreet, tot vermaak van de locals achter ons in het bootje. Die wisten beter dan helemaal voorin te gaan zitten. Onderweg een aantal schietgebedjes gedaan dat de bagage bij aankomst nog bovenop de boot zou staan.
Heel naïef hadden wij voor ogen dat San Pedro een klein, rustig dorpje was en we wel even naar ons hotel zouden lopen. Een tuktuk ronselaar vertelde dat het een rit van zo’n 20 minuten was. Dus koffers en wij samengeperst in een tuktukje. Een spannend ritje door smalle steegjes en over hoge drempels volgde.
Het hotel hadden we uitgekozen op foto’s en recensies. Beiden kunnen bedrieglijk zijn 😱. Zo’n beetje het enige dat klopt is het uitzicht over het meer. Jammer genoeg is het vandaag erg mistig. Het hotel lijkt gebouwd van drijfhout en resten van andere gebouwen. We lieten een Noors echtpaar schrikken. Zij waren tot nu de enige gasten in het hotel. Niet verwonderlijk… We zouden hier 4 nachten blijven, maar morgenvroeg gaan we verkassen. Grote kunst wordt nog even waar naar toe en hoe. Dat is het huiswerk voor vanavond.