Een oase van rust

Vandaag na een soepele rit van 3,5 uur aangekomen in Elk Falls Provincial park. Het was spannend of er een plekje zou zijn. Reserveren lukte niet voor alle dagen, mede omdat ze veel “wie het eerst komt, het eerst maalt” plekken hebben. Ik had nog geprobeerd los te krijgen of er aan het begin van de middag genoeg plekken zouden zijn, maar men kon niets beloven.
Gelukkig waren er nog plekjes genoeg! Alleen al door het park rijden op zoek naar een plek, maakte me helemaal zen. Een en al groen en rust met op de achtergrond op veel plekken het geruis van de nabijgelegen waterval. Héerlijk!
Het alternatief was waarschijnlijk een RV camp met veel asfalt geweest. Heel blij dat dat niet hoefde.
Vanmiddag meteen één van de trails gelopen. Een wandeling die door mijn AllTrailsApp als gemakkelijk te boek stond, maar die volgens het informatiebord van het park bijzonder steile stukken bevat. Het bord had gelijk. Op een paar punten is geprobeerd de klim of afdaling wat te vergemakkelijken door met stammetjes treden te maken. Helaas ontbraken bij het steilste stuk een paar treden. Voor iemand met zeer korte benen best een uitdaging, maar hee, die ga ik niet uit de weg 😉 Ben wel blij dat niemand me heef zien klauteren, kan er niet charmant uitgezien hebben….
De route voerde langs een moeras, een bevervijver en een stuk van de Elk Falls River. Zó mooi. Terwijl ik dit zit te typen, in mijn camper, hoor ik niets dan vogels.
Ieder voordeel heeft z’n nadeel natuurlijk: het park heeft geen plaatsen met een stroomaansluiting en geen douches.
Ik heb gezorgd voor een opgeladen laptop en mijn telefoon zou in de camper opgeladen moeten kunnen worden, ook als die niet op stroom is aangesloten.
Mocht dat allemaal toch niet lukken, dan weten jullie waarom er een radiostilte valt. Heeft niks te maken met de poema die hier in de buurt gesignaleerd is!

Ik kan gewoon niet geloven dat de eerste week er al op zit, de tijd vliegt!