My big girl

Over de rit van vandaag van Victoria naar Tofino had ik gelezen dat die heel mooi is, maar deels ook pittig om te rijden. Veel toeristische trekpleisters onderweg die de moeite waard zijn om voor te stoppen.
Ik had me dan ook voorgenomen het op mijn gemakje te doen, me niet op te laten jagen en regelmatig te stoppen. Het rijden ging lekker, dus het duurde even eer ik wilde stoppen. Ik was zeker niet de enige met het idee dat op een mooi plekje met uitzicht of de mogelijkheid tot een wandeling te doen. Resultaat: geen plek”je” te vinden voor mijn camper. Toen de behoefte aan koffie en een sanitaire stop me teveel werd, dan maar gestopt op een parkeerplaats bij een winkeltje. Bleek een snoepwinkel waar ze ter plaatse het snoep maken. Toen ik de camper uitstapte, kwam de zoete walm me tegemoet. Geen goede plek voor een diabetica, maar ze hadden lekkere koffie en gelukkig heb ik mijn huis bij me, dus kon gewoon een broodje smeren 😉
Toen ik parkeerde waren de vakken naast me leeg, toen ik weg wilde rijden bezet. I.v.m. het uitzwenken een kleine uitdaging, maar ik ging vol goede moed aan de slag. Het was echt een gefriemel, maar zoals altijd kwam er spontaan iemand om me aanwijzingen te geven. Denk “Sam Elliot” en je hebt een beeld, zowel qua uiterlijk als qua stem. Hij dirigeerde mij heen en weer tussen een auto rechts achter me en de zijne links voor me met het vriendelijke verzoek niet tegen die van hem aan te rijden. Toen ik vrij was om weg te rijden zei hij “That’s a pretty big girl you’ve got there” en ik hoorde mezelf (tot mijn eigen verbazing) trots antwoorden “Yes, she is!”
Ik dankte hem voor zijn hulp, waarop hij in zijn auto stapte en weg reed……… Whahaha, als hij dat meteen gedaan had, had ik zó weggekund… Ik denk dat hij het wel leuk vond mij te zien manoeuvreren. Mij best, ik heb er weer van geleerd.

Vervolgens werd de route (Highway 4) alsmaar mooier. Een weg die slingert tussen de beboste berghellingen, die hier en daar al herfstkleuren laten zien. Regelmatig uitkijk over een meer. Zó mooi! Theo vond het altijd heerlijk om over dat soort wegen te rijden, ik begrijp nu pas ten volle waarom. Zelf rijden is veel leuker dan ernaast zitten.
Wat was ik blij met mijn “big girl”! Afdalingen van 18%, steile klimmen, hobbels en bobbels in de weg, op een steile weg omhoog stil staan vanwege wegwerkzaamheden en vervolgens vlotjes wegrijden, slingerdeslanger soms 90 km/u soms 30, ze deed het allemaal moeiteloos. Ik denk dat ik Lonne ga vragen of ik straks in Toronto eenzelfde camper kan krijgen, i.p.v. de geplande bus.

Aangekomen op de pas 2 jaar oude Surf Grove Campground, vlakbij Tofino. Tofino is hét surfdorp van Canada. Vanaf mijn prachtige plek, met bomen omzoomd, loop ik in een paar minuten naar het strand aan de Stille/Grote Oceaan (The Pacific). Nog niet gedaan, want toen ik aankwam regende het pijpenstelen. Straks maar even kijken, nu eerst een lekker kopje thee 😉
Morgen ga ik op een tour om walvissen en andere dieren te spotten. Kennelijk lukt dat bijna altijd, dus ik ben heel benieuwd!