Advies van onze zoon opgevolgd

Gisteren hebben we de boot naar Santa Cruz genomen. Van alle plaatsjes aan het meer zijn de straten hier het steilst. Veel aanbod van tuktuks direct aan de haven dus. “Nee hoor, wij gaan lopen!” Toen we een paar honderd meter verder even op adem stonden te komen, zijn we toch maar in een tuktukje gestapt onder het motto “we moeten nog de hele dag”. In het “centrum” was niet veel te beleven dus besloten we een stukje naar boven te lopen. We wilden graag wat meer zien van de levensstijl en woonstijl van de bevolking.
Als we dachten dat Alpe d’Huzes ons wel voorbereid had…. Nou nee! Santa Cruz is veel steiler.
Hutjes van metalen golfplaten worden afgewisseld met stenen, pas geverfde bouwwerken. Vredig naast elkaar. Omdat we van Santa Cruz naar Jaibalito wilden lopen, dachten we steeds: nog een stukje hoger, na de volgende bocht zal het wel gaan dalen. Dat moment kwam niet, dus uiteindelijk weer naar beneden gelopen en via een avontuurlijk pad, klimmend en klauterend naar Jaibalito gelopen om daar in een prachtig restaurant neer te ploffen en te genieten van verfrissende drankjes en een late lunch.
Confronterend waren de momenten waarop wij met pijn en moeite vooruit kwamen op onze wandelschoenen en ingehaald werden door vrouwen, kinderen en oudere mannen op slippers of mocassins. De ijscoboer is hier een oudere man met een koelbox op zijn rug, die de straten beklimt en afdaalt al roepend “helados”.
Vermoeid maar voldaan teruggekeerd.

Vanochtend lieten onze spieren weten dat we gisteren genoeg gedaan hadden. De stem van Lars klonk in onze oren “af en toe relaxen is ook goed hè?!” Vanochtend rustig aan gedaan en wat zaken geregeld voor de komende dagen. Vanmiddag naar Santiago, met het plan daar rond te kijken, maar niet te inspannend. Met de tuktuk naar San Pedro en van daar met de boot naar Santiago. Bij de haven werden we aangesproken door een jongeman die ons een tour aanbood in een tuktuk, met hem als gids langs de bezienswaardigheden van Santiago. Hij begon met een hoop geschiedenis te verhalen. We zijn gevallen voor zijn charmes en met hem op pad gegaan. Gouden greep! De student geschiedenis die erg goed Engels spreekt, nam ons mee naar voor de hand liggende maar ook minder voor de hand liggende plekken. Bij iedere plek had hij mooie verhalen, wist veel achtergronden en kon onze vragen beantwoorden. Hij genoot er zelf net zoveel van als wij. Nergens probeerde hij ons te verleiden tot aankopen o.i.d. Een ervaring die we op eerdere reizen wel hadden. Veel geleerd vandaag, veel te veel om hier op te schrijven. Het fotoboek zal het straks moeten laten zien.

Theo krijgt geen genoeg van het fotograferen van mensen in alle soorten en maten. Soms gevraagd, soms ongevraagd om tot spontane foto’s te komen. Hij kan er intussen al een museum mee vol hangen 😊. Vanmiddag was hij zelf het onderwerp van bekijks toen een peutertje aan zijn kuit begon te voelen. Ik dacht nog dat het te maken had met zijn witte huid, maar nadat de volwassenen om ons heen uitgelachen waren, vertelden ze dat hij zich had verbaasd over het feit dat “die meneer maar een halve broek aan had”. 😂😂