Sportiever dan bedacht

Vanochtend een beetje uitgeslapen en vervolgens op het strand mijn ontbijtje genuttigd. “Mensen hebben hier helemaal geen sportschool nodig” bedacht ik me. Niet alleen vanwege de zwemmers en mensen die in stevige pas door het mulle zand lopen, maar ook omdat nogal wat mensen gebruik maken van de fitnesstoestellen die langs de boulevard staan. Zoals deze oudere dame die met de boodschappen in de hand haar ochtendgymnastiek doet. “Hier zit ik dan lui te wezen met mijn kopje koffie” schoot door mijn hoofd. Daar kwam ik later op de dag wel op terug 😱.

Ik wilde naar de Ba Ho watervallen, maar had geen zin in weer een tour dus besloot met een taxi er heen te gaan. Eerst bij de receptioniste van het hotel geprobeerd na te gaan of dat een optie was, maar zij maakte van Ba Ho “tomorrow” en we raakten in een steeds ingewikkelder spraakverwarring. Ik gaf het op en bedacht het zelf te regelen. Bij het strand liep een man rond van wie ik inschatte dat hij ritjes regelde voor taxichauffeurs. Hij maakte een chauffeur wakker en die wilde mij wel brengen. Duurde even eer ze doorhadden waar ik heen wilde. Na 3 pogingen moest Google het hen duidelijk maken. “Oh… Ba Ho!” klonk het in koor. Hu? Dat zei ik toch net ook al 3 keer? Oke, oke, verpakt in een volledige Engelstalige zin, dat dan wel, maar toch. Alleen de heenreis spraken we af. Taxis zijn hier tot op heden trouwens schoon, modern en comfortabel.

Bij Ba Ho aangekomen vroeg de chauffeur of hij toch niet beter op me zou kunnen wachten. Stiekem verdenk ik hem ervan dat hij nog wel een paar uurtjes wilde slapen. We kwamen een goede prijs overeen, dus hij bleef. Wel liet hij me eerst een foto maken van het nummerbord en hij maakte er intussen een van mij, zodat wel elkaar niet konden missen 😆.

Ik werd direct met een golfkarretje naar een punt verderop in het park gebracht. Een stuk dat ik gemakkelijk had kunnen lopen trouwens, maar ik snap het wel. Op een bord stond dat verder gaan niet geschikt was voor zwangeren, mensen met hartaandoeningen en ouderen, te weten mensen boven de 55(!).

Na nog een paar honderd meter gewoon voetpad, kwam ik bij een partij rotsblokken in het water en wat houten bruggetjes. Op Tripadvisor had ik gelezen dat het verstandig was om stevige schoenen aan te doen, omdat je over stenen moest lopen. Naïeve ik dacht aan een hobbelig pad met keien, maar nee je moest echter over stenen en rotsblokken klauteren om naar boven te komen. Gewoon de groene pijlen volgen. Een behoorlijke uitdaging, in ieder geval voor mij. Ik zag ook mensen op slippers of zelfs blootsvoets van de ene steen naar de andere huppen. Eén paar zelfs met een kind in de rugzak en een kind slapend op de arm 😲. Toegegeven, allen waren ze veel jonger en veel langer dan ik. Andere ” ouderen” hebben zich mogelijk wel door het bord laten tegenhouden.

Bij meer 1 aangekomen stond op het bord dat het nog maar 50 meter klimmen was naar meer 2. Dat ga ik natuurlijk doen. Tot ik op een punt kwam waar ik echt niet kon bedenken hoe ik moest stappen om verder te komen en al helemaal niet hoe dat op de terugweg zou moeten. Tot op dat punt hoorde ik steeds Theo in mijn hoofd “Eerst hier je voet zetten, lieverd, dan kun je daarna daar naar toe”. Op dit punt wist hij het ook niet meer denk ik. Aangezien ik nog veel meer wil doen in de komende 4 weken werd het ” tot hier en niet verder”.

Helemaal niet erg, want ik heb prachtige natuur gezien en heb die ook zeker goed tot me laten doordringen door regelmatig stil te staan en om me heen te kijken. In de regenperiode kun je hier van de kliffen af springen. Daarvoor staat het water nu niet hoog genoeg.

Terug ging je ongeveer langs dezelfde weg maar dan door de gele voetjes te volgen. Whahaha, ik mag dan wel Klein Duimpje zijn, maar ik heb geen zevenmijlslaarzen hoor. Lekker stap voor stap zelf uitgedokterd hoe ik het beste naar beneden kon klauteren, soms door eerst maar eens alles goed te overzien.

Bij het entreeticket hoorde ook een Skywalk. Ik zag een uitkijktoren waar je op kon klimmen die midden tussen een High Rope parcours liep. Ik vroeg aan een medewerker of de toren de Skywalk was, maar dat bleek het geheel te zijn. Blijkbaar kon hij mijn gewicht beter inschatten dan mijn leeftijd, want zonder verder iets te zeggen liep hij naar het bord met reglementen en wees op het plaatje van max toegestaan gewicht. Ik mocht er niet op, maar dat ik ook 3 jaar te oud ben om er op te mogen, had hij kennelijk niet door🤭. Ik was overigens geenszins van plan het High Rope parcours te doen, nadat ik 3 jonge, lange mannen had zien worstelen. Eén van hen riep in onvervalst Nederlands “Als het hier fout gaat, ben je zwaar de lul!” Leek mij genoeg contra-indicatie.

Verder ben ik toch langzamer van begrip dan ik mezelf toedicht. Gisteravond zag ik al allerlei stalletjes met boeketten van nepbloemen en vooral veel glitters. Spuuglelijk in mijn ogen. Vanochtend in de bakkerij zag ik nogal wat mannen een taartje kopen met bloemen en hartjes en lieflijke teksten. Pas toen ik begon dit blog te schrijven, bedacht ik echter dat het de 14e is, Valentijnsdag. Dat verklaart een hoop!

Morgen vlieg ik naar Hoi An, weer een compleet andere omgeving. To be continued….

PS: ik had dit blog al helemaal geschreven en tijdens het foto’s er tussen plakken, verdween alles. Weer wat geleerd, vaak tussentijds opslaan!