Oh had ik maar….

Vietnamees kunnen verstaan en lezen. Dat was beter geweest voor mijn gemoedsrust vandaag.

Mijn bus naar Nha Trang zou om 10.00 uur vanaf een groot busstation vetrekken. Ik had een QR code, maar verder niets, dacht ik. Toen ik vanochtend op de site van busmaatschappij Futa keek, zag ik dat er 2 bussen vanaf 2 verschillende stations van HCMC naar Nha Trang zouden gaan. De erg behulpzame receptioniste van het hotel heeft me gered. Toen ik daar om 08,00 uur stond, zei ze al meteen dat het lastig zou worden om die bus te halen, gezien het verkeer. Hum… Lang verhaal kort, ze ontdekte een mail met details in mijn spam, regelde met Futa dat ik naar een kantoortje kon komen en daar in een shuttlebus zou stappen naar het grote station. Ik haalde mijn spullen en zij regelde een taxi. Ik denk dat ze hem had geïnstrueerd dat hij vaart moest maken. Hij reed absoluut veilig, maar wel stevig door. Helaas reed hij het kantoortje voorbij en moest ik een stukje teruglopen. Op zich niet erg, maar met een tijdslimiet in je hoofd.. Toen de medewerker mijn bevestiging zag, schreeuwde hij iets naar buiten, duwde mij een ticket in mijn handen en zei dat ik meteen in de voorstaande shuttlebus moest stappen. Mijn backpack paste er nog bij, maar ik niet, dus mocht ik voorin naast de chauffeur. Niet zo erg hoor 😄.

De shuttle bracht ons met gezwinde spoed, lees: aldoor toeterend naar alles wat te langzaam was naar zijn zin, naar het busstation. Was achteraf blij dat ik daar niet met een taxi was aangekomen. Er stonden zeker honderd bussen waarvan tientallen van Futa. Ik kan de borden niet lezen, dus vroeg na welke ik moest hebben. 4 verschillende medewerkers gaven me 4 verschillende adviezen over waar mijn bus ongeveer zou staan, maar de laatste wees me gelukkig op de bus die al vooraan klaar stond. Luxe was hij zeker. Ieder heeft zijn eigen ligstoel, met gordijntjes aan de raam- en gangzijde en oplaadmogelijkheden voor je apparaten.

Op enig moment maakten we een stop bij een grote open hal met een splinternieuw toiletgebouw en de mogelijkheid om wat te eten en drinken te kopen. Ik had voldoende bij me, maar een flesje koud drinken was wel fijn. Ik slenterde terug en wilde net foto’s gaan maken, toen ik ” mijn” bus achteruit zag rijden. Scene kon zo in een film. Ik wees naar de bus en riep iets van ” is he leaving??!!” Gelijktijdig kreeg de chauffeur mij in het oog en wees naar mij. Waarschijnlijk zei hij iets als ” Huh? Die hoort toch in mijn bus te liggen?”

Een kwartier later stopten we weer. Ik dacht ” mij vangen ze niet, ik hoef niet naar de toilet o.i.d., ik blijf wel op mijn plekje”. Uiteraard duurde de stop nu een half uur en in een stilstaande bus werkt de airco niet. 🥵. Ook de derde stop heb ik aan me voorbij laten gaan. Er werd wel e.e.a. omgeroepen, maar alleen in het Vietnamees. Better to be safe than sorry. Eerlijk is eerlijk, bij volgende stops liep de chauffeur wel een rondje voor hij wegreed.

Precies om 19.00 uur kwamen we bij het busstation in Nha Trang aan. Toen ik uitstapte werd ik direct door medewerkers van Grab aangesproken. Of ik een taxi naar het hotel wilde. Ja… maar kan ik jou vertrouwen? Ik vroeg het een paar buschauffeurs, maar zij spraken geen Engels, dus ik waagde het er maar op . Prijs afgesproken en met hem richting de taxi gaan lopen. Van Grab rijden hier ook veel scooters rond en onder het lopen zegt hij “motorcycle” . Nee, nee, ik maakte een omdraaiende beweging. Hij lachen “nee, hoor we gaan met de auto”. Er stond maar 1 auto, dus daar liep ik naar toe. Hij wees naar de andere kant van het terrein waar alleen scooters stonden en liep daarheen. Stel je dit voor : Kitty die tot een abrupte stilstand komt, de handen in de zij zet en op ferme toon zegt “I am NOT getting on a motorcycle!!”. Arme man… daar liepen we ook helemaal niet heen. Eind goed al goed kwam er een taxi. Jammer genoeg sprak ook deze chauffeur geen Engels, ik vind het altijd leuk om onderweg van alles te vragen over de omgeving of gebruiken. Maar hij reed veilig en ik zat achterin en kon op mijn gemak het afgesproken bedrag gepast uit mijn portemonnee halen. Al doende leert men tenslotte.

Ik had om een kamer met zicht op zee gevraagd, maar je moet toch maar afwachten wat dat uitzicht dan wordt. Nou…. prachtig!

Nha Trang is ook een grote stad, maar heeft echt de sfeer van een badplaats. Na het inchecken ben ik ergens een hapje gaan eten en om 09.00 uur zat ik op een bankje aan het strand naar de zee en de mensen te kijken. Heerlijk!! Nu zit ik op mijn kamer met het raam open en hoor de golven. Wat zal ik lekker slapen! Dat moet ook, want om 6.55 uur word ik opgehaald om te gaan snorkelen. Als het goed is, ga ik voor het eerst van mijn leven koraal zien morgen.