Zonder t-shirt lukt het ook 😅

Toen ik vanochtend wakker werd, waren de bergen in een dikke mist gehuld, maar die trok vrij snel gedeeltelijk op. In het dal bleven wel wolken hangen, maar daarboven was het heerlijk in het zonnetje.

Te laat wakker geworden voor het ontbijt in het hotel 🫢, dus ergens anders ontbeten en onderweg een nieuw oplaadkabeltje gekocht. Ik zocht het vooral in de winkels die “trekking” op de gevel hadden staan, maar na advies gevraagd te hebben, bleek ik zo’n snoertje te kunnen kopen in een klein winkeltje dat verder alleen chips, koekjes en frisdrank verkocht. Daar zou ik zelf niet opgekomen zijn.

Ik had in de app van AllTrails een wandeling uitgezocht. De reviews waren wisselend, dus ik dacht “ik zie het wel, kan de route altijd aanpassen als ik dat wil”. Na ongeveer een km kwam ik bij een uitzichtpunt waar de gekste dingen gebouwd waren om mee op de foto te gaan met het uitzicht op de bergen en het dal als achtergrond. Van een tempelachtige doorkijk, tot grote letters LOVE, met Sa Pa op de achtergrond en van een piano in een waterbak tot schommels die zgn boven de afgrond schommelden. Bizar! Wat helemaal bijzonder was dat het op dat punt op het ene moment helder was en niet veel later een wolk door het dal trok, waarna de achtergrond van al die fotogenieke attributen alleen nog maar wit was. Blijkbaar is zo’n punt voor veel mensen voldoende, want toen ik verder liep, kwam ik steeds minder wandelaars tegen.

Op een punt liep ik langs een groepje dames, met de inmiddels bekende handgemaakte zaken. Een stukje verder kwam ik er achter dat ik ter hoogte van het groepje een bocht had moeten maken. Ik liep terug en werd door een paar dames aangesproken. Ze wezen me op een weggetje en zeiden dat ik dat moest volgen. Dat leidt naar het dorp en daar is het veel mooier. AllTrails wees me ook die kant op. Ze liepen met me mee het weggetje op en kletsten wat met elkaar terwijl ze met z’n drietjes om me heen drentelden. Na een tijdje kwamen we bij een zijweggetje en vertelde één van de dames dat ik daar een verkorte route terug naar Sa Pa kon nemen. Ik kon ook, en dat raadde ze me aan, eerst met hen doorlopen naar het dorp en dan terug gaan. Terwijl we liepen, waren zij bezig vlasstrengen uit te pluizen en om hun handen te wikkelen. Ik vroeg wat ze precies deden en kreeg uitleg over het hele proces en het eindresultaat (geweven kleding, tasjes, doeken etc). Ik voelde natuurlijk wel aan dat het de bedoeling zou zijn dat ik aan het einde van de rit iets van ze zou kopen, maar anders dan de ontmoetingen gisteren, waren we echt met elkaar in gesprek over onderwijs, de gebruiken in het dorp, hun dagelijkse leven. De oudste van het stel, KuKu, zei even later tegen me, terwijl ze in de verte wees “daar is ons dorp, nog ongeveer 80 minuten lopen”. “Nee joh!” zei Mimi “40 a 45 minuten”. Ik ging er vanuit dat de waarheid wel ergens in het midden zou liggen. Intussen wezen ze me steeds op mooie uitzichten die waren inderdaad prachtig.

Wat me langzamerhand wel verontrustte was dat ik al die tijd al aan het dalen was. Ik moet al die meters op enig moment ook weer omhoog. Mimi stelde voor om eventueel een taxi terug te nemen, die zij natuurlijk kon regelen. Goed om een alternatief achter de hand te hebben ☺️. Lang verhaal kort: ik ben met hen tot aan het dorp gelopen en heb eerst van een groepje schattige kindjes en daarna van de dames zelf de nodige souvenirs gekocht. Na zo’n 3 1/2 uur afdalen, op sommige stukken behoorlijk steil, voelde ik mijn knieën wel moet ik zeggen. Het werd dus inderdaad de taxi terug naar boven.

Mimi vertelde dat ieder dorp een eigen basisschool heeft waar kinderen gratis naar toe gaan. Voor de middelbare school moeten ze naar een stad als Sa Pa, maar die school moet door de ouders betaald worden. Dat kunnen ze lang niet allemaal, dus voor veel kinderen stopt het na de lagere school waarna ze gaan werken. Iedere familie heeft een rijstveld en een buffel. In deze omgeving is er maar 1 x per jaar een rijstoogst. In het zuiden van Vietnam zijn er dat 2 of 3 per jaar. Als er geen werk is op de rijstvelden, wordt kleding gemaakt voor het gezin of dingen om aan toeristen te verkopen. Kleuren voor de stoffen komen uit de natuur. Ik heb blaadjes van een plant op mijn hand fijngewreven, wat een blauwe kleur opleverde.

Fijne wandeling, mooie ontmoetingen, prachtige uitzichten. Wederom een heerlijke dag!

Morgen verlaat ik Vietnam om naar Laos te gaan. Gelukkig kwam mijn E-visum vanochtend binnen. Mijn plan was om met bus en trein te gaan. In het snelste geval (maar meestal loopt het uit) doe je er dan 19 uur over. Die bussen vertrekken alleen in de avond, zodat ik morgenavond zou vertrekken en zondag aan het einde van de middag in Luang Prabang aan zou komen. Ik ging net even aan de receptioniste vragen welke busmaatschappij zij adviseerde en ze had meteen zoiets van “vliegen vanuit Hanoi en daar eerst heen met een sleeperbus”. Dan doe je het in minder dan de helft van de tijd. Tja, maar ik ben gisteren met een sleeperbus uit Hanoi deze kant op gekomen…. Liggen gaat prima in zo’n bus, maar op zitten zijn ze niet berekend. De bedstoelen kunnen niet overeind. Stof tot nadenken dus. Ik laat het jullie morgen weten, maar op dit moment overweeg ik inderdaad te gaan vliegen, maar dan met de taxi naar Hanoi te gaan i.p.v. met de sleeperbus. Ik weet het…….. dat is wel érg luxe, maar ik heb een paar dagen geleden van een Britse man een uitspraak geleerd die zij in hun gezin gebruiken: ski-ng (Sorry kids inheritance gone) 🤣. Ik mocht de uitspraak van hem lenen.